ناآرامی‌ها سال‌های 96، 98 و 1401 اگرچه از جهاتی شرایط تبدیل شدن به یک انقلاب را داشت، ولی توده‌های مردم با آن همراهی نکردند و در نتیجه، استمرار پیدا نکرد و در نهایت، ناکام ماند. هدف پژوهش حاضر بررسی علل ناکامی این ناآرامی‌ها در بسیج گستردة توده‌های مردم است. به این منظور، با استفاده از چارچوب نظری تحلیل ساخت جنبش، ارائه شده توسط بن مانسکی، به‌ویژه با توجه به تأکید وی به لزوم استمرار جنبش، و با بهره‌گیری از روش تحلیل موقعیت و تمرکزی که این روش بر نقش کارگزاران و فعالان جنبش، به‌جای ساختارهای حاکم دارد، به بررسی این سلسله تظاهرات می‌پردازیم. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که ناآرامی‌های مزبور، برای تبدیل شدن به یک انقلاب، نقصان‌های اساسی داشتند. در پایان، نتیجه‌گیری می‌شود که جنبش‌های سیاسی تنها هنگامی می‌تواند مثمر ثمر و نتیجه‌بخش باشد که واجد رهبری و توأم با سرمایة اجتماعی و فرهنگی باشند و طرف مقابل، فاقد این امکانات باشد. هم‌چنین تأثیرات منفی فرهنگی نولیبرالیسم جهانی بر جامعة کنونی از جمله، فراگیری فضای پساایدئولوژی و پسامارکسیسم، و تمرکز بر لذت‌بردن از زندگی، حفظ آرامش، دوری از خشونت، گفت‌وگو و توجه به اصلاح امور، به‌جای انقلاب، همگی عوامل بازدانده از تحقق یافتن انقلاب‌های فراگیر در قرن بیست و یکم هستند.