در حوزۀ تاریخ‌نگاری انقلاب اسلامی، آثار بسیاری نگاشته شده‌اند که انقلاب را از زاویۀ کلام و الهیات تحلیل کرده‌اند. تاریخ­نگاری الهیات محور پیشینه­ای طولانی دارد؛ اما پس از انقلاب در ابعاد گسترده­تری رشد یافت. این موضوع که تاریخ­نگاری با رویکرد کلامی چگونه بعد از انقلاب توسعه یافت مسئلۀ نوشتار حاضر است. در این مقاله تلاش کردیم به این سؤال پاسخ دهیم که چه زمینه­هایی موجب توسعه رویکرد الهیاتی در تاریخ­نگاری انقلاب اسلامی شد؟ یکی از مهم­ترین زمینه­هایی که منجر به تقویت این رویکرد به‌مثابه نوعی عقلانیت و اندیشه­ورزی شد را می­توان در آموزه­ها و شعارهای ایدئولوژی تشیع یافت. مبانی شیعی در تاریخ‌نگاری نیز رسوخ کرد و جهان‌بینی تاریخ­ورزان را تحت تأثیر خود قرار داد. با وقوع انقلاب اسلامی به‌عنوان یک انقلاب دینی و متأثر از مذهب تشیع، ابعاد مختلف جامعه رنگ و بوی دینی به خود گرفت. اسلام­گرایان تلاش کردند دانش­هایی همچون دانش تاریخ را با توجه به مبانی الهیاتی بازتعریف کنند. رهبر و ایدئولوگ­های انقلاب بر اساس مبانی دینی و الهیاتی به تاریخ نظر می­کرد. ریشۀ این تأکیدها را می‌توان در چالش‌ها و تعاملات فکری میان عقلانیت تئولوژیک و عقلانیت مدرن جستجو کرد. درحالی‌که اندیشمندان متأثر از عقلانیت مدرن به دنبال ارائه فهمی انسانی و مادی از رخدادهای تاریخی بودند، اندیشمندان متأثر از عقلانیت تئولوژیک فهمی الهیاتی از رخداد انقلاب ارائه می­دادند؛ موضوعی که به تاریخ­نگاری نیز وارد شد و تاریخ­نگاری الهیاتی را پیرامون رخداد انقلاب اسلامی ایجاد کرد.