• آدمیت، فریدون و ناطق، هما. (۱۳۵۶). افکار اجتماعی-اقتصادی سیاسی. تهران: نشرآگاه.
• مکی، محمدبن مظفرالدین محمد. (1364). الجانب الغربی: فی حل المشکلات الشیخ محی الدین ابن عربی. مصحح نجیب مایل هروی، تهران: انتشارات مولی.
• ابوالقاسمی دهاقانی، نرجس و ورعی، سید جواد (۱۳۹۴). بررسی تطبیقی قانون گذاری در آرا «شیخ فضل الله نوری» و «میرزای نائینی». فقه و اصول، 47(4)، 55-72. https://doi.org/22067/fiqh.v47i23.34612
• اسحاقیان درچه، جواد (۱۳۸۷). جنبش سیاسی بابیه و آموزه های مهدویت (اهداف، راه کارها و پیامدها). انتظار موعود، 8(24)، 185-208. http://noo.rs/a9rv2
• انصاری، قاسم (۱۳۷۲). مبانی عرفان و تصوف. دانشگاه پیام نور.
• بلباسی، میثم و کلانتری، ابراهیم (۱۳۹۷). مدل‌های حکومت قابل طرح بر اساس نظریه ولایت فقیه با تأکید بر اندیشه علمای شیعه از عصر صفویه تا دورۀ معاصر، جستارهای سیاسی معاصر،9(4)، پیاپی 30، 103-۱۳۲. https://doi.org/30465/cps.2019.3535
• بهرامی قصرچمی، خلیل و هاشمی، سید رضا. (۱۳۹۴). نقش و جایگاه عرفان در اندیشه سیاسی امام خمینی. پژوهشنامه متین، 17(67)، 49-72. dor: 1001.1.24236462.1394.17.67.3.7
• ثواقب، دکتر جهانبخش و آزادبخت، سروش (۱۳۸۸). پیامدهای دو جریان اصولی گری و اخباری گری در سازمان روحانیت وتحولات دوره قاجاریه. تاریخ ایران و اسلام، 3(5)، 101-138. http://noo.rs/NMGYr
• جلالی، ‌سیدمجتبی، جلالی، ‌سیدحسن و صفی‌شلمزاری، ‌سعید. (۱۴۰۱). رابطه عقلانیت و مشروعیت در اثبات ولایت فقیه با تأکید بر آرا و اندیشه های امام خمینی. مطالعات انقلاب اسلامی، 19(71)، 47-68 dor: 1001.1.20085834.1401.19.71.3.9
• جلیلی خامنه، مهدی. (۱۴۰۰). مناسبات فقه و عرفان از منظر امام خمینی. واژه پرداز اندیشه.
• جوادی آملی، عبدالله (۱۳۹۰). مرزهای میان عرفان نظری و فلسفه. تهران: نشر اسراء.
• حائری یزدی، شیخ عبدالکریم و اراکی، محمدعلی. (بی‌تا). رساله ولایت فقیه.
• حائری یزدی، مهدی. (۱۳۸۴). جستارهای فلسفی. تهران: مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران.
• امام خمینی، سید روح الله (۱۳80). شرح چهل حدیث (اربعین حدیث). تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، چاپ 24.
• امام خمینی، سید روح‌الله (۱۳۸۹). صحیفه امام. تهران: مؤسسه نشر و تنظیم آثار امام خمینی.
• امام خمینی، سید روح‌الله. (۱381). ولایت فقیه (حکومت اسلامى). تهران: مؤسسه نشر و تنظیم آثار امام خمینی.
• امام خمینی، سید روح‌الله. (1406). تعلیقات على شرح «فصوص‌الحکم» و «مصباح‌الانس». مؤسسه پاسدار اسلام.
• خواجه‌ داد، ‌هادی (۱۴۰۲). مبانی مشروعیت در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران. مطالعات حقوق، 6 (37)، 111-119. http://noo.rs/Xd4jc
• رنجبر، محمد علی و مشکوریان، محمدتقی (۱۳۸۹). مواجهه محقق کرکی با استقرار حاکمیت صفوی در عصر شاه اسماعیل اول. پژوهش های تاریخی، 2(8)، 107-136. http://noo.rs/B7JNY
• رودگر، محمد جواد. (۱۳۹۶). مبانی عرفانی اندیشه‌ سیاسی امام خمینی. سیاست متعالیه، 5(18)، 107-124. http://noo.rs/dYanS
• زریاب (خویی)، عباس. (۱۳۷۴). زندگانی من. تحقیقات اسلامی، 10(37-38)، 19-56.
• سجادی، جعفر (۱۳۷۵). فرهنگ علوم فلسفی و کلامی. تهران: انتشارات امیرکبیر.
• شاه آبادی، محمدعلی (۱۳۸۶). شذرات المعارف. پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی.
• شب‌بویی، ‌حمیدرضا و قمی‌اویلی، ‌محمد. (۱۳۹۹). تبیین فلسفی عرفانی الگوی انسان کبیر در نظریه ولایت فقیه امام خمینی رضوان‌الله علیه. عقل و دین، 12(22)، 113-128. http://noo.rs/QXhh4
• ضابط، ‌حیدر‌رضا. (۱۳۷۸). امام خمینی قدس سره: امام خمینی و احیای اندیشه تاریخی ولایت فقیه. مشکو‌ة،18(62-65)، 6-20. http://noo.rs/CjJ0V
• طباطبایی‌فر، سید محسن (۱۳۹۴). نظام سلطانی از دیدگاه اندیشه سیاسی شیعه (دوره‌ صفویه و قاجاریه). تهران: نشر نی.
• فاضل تونی، محمد حسین (۱۳۸۶). حکمت قدیم (طبیعیات): مجموعه رسائل عرفانی و فلسفی. مطبوعات دینی.
• فضائلی، ‌سیده‌ مریم و طیرانی، ‌مریم‌السادات (۱۳۹۳). نگاهی کاربردشناختی به کلام امام خمینی در مورد اصل ولایت فقیه؛ بررسی انواع پیش انگاری‌ها. پژوهشنامه انقلاب اسلامی، 3(10)، 113-132. http://noo.rs/nfCNY
• قاسمی گنابادی، محمد قاسم (۱۳۸۷). شاه اسماعیل نامه. (جعفر شجاع کیهانی، مصحح). تهران: فرهنگستان زبان و ادب فارسی.
• کاظمیان‌سورکی، ‌ابوذر؛ رودگر، ‌محمد‌جواد و ابراهیمی‌پور، ‌قاسم. (۱۳۹۸). جامعه گرایی با محوریت عرفان اسلامی در اندیشه امام خمینی قدس سرّه. حکومت اسلامی، 24(94)، 129-156. http://noo.rs/tgl2o
• لک زایی، ‌نجف و باقری، ‌علی‌اکبر. (۱۳۹۲). مرکزیت معنایی ولایت سیاسی فقیه در اندیشه سیاسی امام خمینی و جایگاه مردم در آن. پژوهش های انقلاب اسلامی، 2(6)، 49-70. http://noo.rs/lEi2O
• ممدوحی، حسن (۱۳۸۱). ولایت فقیه و نراقی. فقه اهل بیت، 8(29)، 61-78. http://noo.rs/l45cB
• نراقی، ملا احمد (1375). عوائد الأیام فی بیان قواعد الأحکام. تهران: مؤسسه بوستان کتاب.
• وبر، ماکس. (۱۳۹۳). اقتصاد و جامعه. ترجمه عباس منوچهری، مهرداد ترابی نژاد و مصطفی عمادزاده، تهران: انتشارات سمت.
• وبر، ماکس. (۱۳۹۲). روش‌شناسی علوم اجتماعی. ترجمه حسن چاوشیان، تهران: نشر مرکز.
• وفایی‌فرد، ‌فرهاد و میراحمدی، ‌منصور. (۱۳۹۷). تحلیلی بر ماهیت نظریه ولایت فقیه امام خمینی. سیاست متعالیه، 6(20)، 75-92. https://doi.org/22034/sm.2018.30970

‫

- Agnew, J. (2017). The tragedy of the nation-state. Territory, Politics, Governance, 5(4), 347-350. https://doi.org/10.1080/21622671.2017.1357257

-Акаев, С.А. (2022). Intellectual Virtues of Historians of Political Philosophy Leo Strauss’s Approach. Диалог Со Временем, (81), 117-130. https://doi.org/10.21267/aquilo.2022.81.81.008

- Bockrath, F. Time, Duration and Change: A Critique of Theories of Pure Movement (pp. 209-260). Springer Nature Switzerland.

10.1007/978-3-031-40590-7

Lévy-Bruhl, L. How Natives Think: (Les Fonctions Mentales Dans Les Sociétés Inférieures). Translated by Lilian A. Clare, Martino Fine Books, 2015.

- Misyurov, N. (2022). Tradition and Rationality. Сибирский Философский Журнал, 20(1), 37-51. https://doi.org/10.25205/2541-7517-2022-20-1-37-51

-Salvatore, A. (2016). The Sociology of Islam: Knowledge, Power, and Civility: Salvatore/Sociology. John Wiley & Sons, Inc.

-Strauss, L. (1988). What is political philosophy? and other studies (University of Chicago Press ed). University of Chicago Press.

-Strauss, L. & Cropsey, J. (eds.). (1987). History of political philosophy (3rd ed). University of Chicago Press.