The Revolutionary Research

The Revolutionary Research

Imam Khomeini's Idea of ​​ Velayat-e Faghih as a Move from Osuli Jjurisprudence to Jurisprudential Mysticism

Document Type : Original Article

Authors
Mansour Tabiee 1
Ali Mozafarisi 2
1 Assistant Professor of Sociology, Faculty of Social Sciences, Shiraz University, Shiraz, Iran.
2 PhD student in sociology, Faculty of Social Sciences, Shiraz University, Shiraz, Iran
10.22034/fademo.2025.497990.1070
Abstract
This article attempts to study the relationship between mysticism and politics in the Imam's thought and the role played by mystical ideas in his political perspective. By searching for the Imam's intellectual sources and the figures who influenced him - especially Ayatollah Shahabadi - we have shown that the form of the idea of ​​the Velayat-e Faghih is more indebted to mystical ideas than to jurisprudence. We have also depicted the Imam's encounter with newly discovered or innovative matters in the field of politics. Such an image is evidence of a new way of mysticizing politics that we do not see in the past. We have made it clear that the Imam, under old concepts such as the perfect human being and civilized politics, has introduced a new plan for building society that is profoundly different from the ancient teachings. In this plan, new details have been taken from the ancient intellectual systems that allow these teachings and ideas to be present in the new world and to keep up with developments. And this article mainly deals with these details.
Keywords
Imam Khomeini
perfect human being
mysticism
Shahabadi
Velayat-e Faghih
Subjects
  • آدمیت، فریدون و ناطق، هما. (۱۳۵۶). افکار اجتماعی-اقتصادی سیاسی. تهران: نشرآگاه.
  • مکی، محمدبن مظفرالدین محمد. (1364). الجانب الغربی: فی حل المشکلات الشیخ محی الدین ابن عربی. مصحح نجیب مایل هروی، تهران: انتشارات مولی.
  • ابوالقاسمی دهاقانی، نرجس و ورعی، سید جواد (۱۳۹۴). بررسی تطبیقی قانون گذاری در آرا «شیخ فضل الله نوری» و «میرزای نائینی». فقه و اصول، 47(4)، 55-72. https://doi.org/22067/fiqh.v47i23.34612
  • اسحاقیان درچه، جواد (۱۳۸۷). جنبش سیاسی بابیه و آموزه های مهدویت (اهداف، راه کارها و پیامدها). انتظار موعود، 8(24)، 185-208. http://noo.rs/a9rv2
  • انصاری، قاسم (۱۳۷۲). مبانی عرفان و تصوف. دانشگاه پیام نور.
  • بلباسی، میثم و کلانتری، ابراهیم (۱۳۹۷). مدل‌های حکومت قابل طرح بر اساس نظریه ولایت فقیه با تأکید بر اندیشه علمای شیعه از عصر صفویه تا دورۀ معاصر، جستارهای سیاسی معاصر،9(4)، پیاپی 30، 103-۱۳۲. https://doi.org/30465/cps.2019.3535
  • بهرامی قصرچمی، خلیل و هاشمی، سید رضا. (۱۳۹۴). نقش و جایگاه عرفان در اندیشه سیاسی امام خمینی. پژوهشنامه متین، 17(67)، 49-72. dor: 1001.1.24236462.1394.17.67.3.7
  • ثواقب، دکتر جهانبخش و آزادبخت، سروش (۱۳۸۸). پیامدهای دو جریان اصولی گری و اخباری گری در سازمان روحانیت وتحولات دوره قاجاریه. تاریخ ایران و اسلام، 3(5)، 101-138. http://noo.rs/NMGYr
  • جلالی، ‌سیدمجتبی، جلالی، ‌سیدحسن و صفی‌شلمزاری، ‌سعید. (۱۴۰۱). رابطه عقلانیت و مشروعیت در اثبات ولایت فقیه با تأکید بر آرا و اندیشه های امام خمینی. مطالعات انقلاب اسلامی، 19(71)، 47-68 dor: 1001.1.20085834.1401.19.71.3.9
  • جلیلی خامنه، مهدی. (۱۴۰۰). مناسبات فقه و عرفان از منظر امام خمینی. واژه پرداز اندیشه.
  • جوادی آملی، عبدالله (۱۳۹۰). مرزهای میان عرفان نظری و فلسفه. تهران: نشر اسراء.
  • حائری یزدی، شیخ عبدالکریم و اراکی، محمدعلی. (بی‌تا). رساله ولایت فقیه.
  • حائری یزدی، مهدی. (۱۳۸۴). جستارهای فلسفی. تهران: مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران.
  • امام خمینی، سید روح الله (۱۳80). شرح چهل حدیث (اربعین حدیث). تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، چاپ 24.
  • امام خمینی، سید روح‌الله (۱۳۸۹). صحیفه امام. تهران: مؤسسه نشر و تنظیم آثار امام خمینی.
  • امام خمینی، سید روح‌الله. (۱381). ولایت فقیه (حکومت اسلامى). تهران: مؤسسه نشر و تنظیم آثار امام خمینی.
  • امام خمینی، سید روح‌الله. (1406). تعلیقات على شرح «فصوص‌الحکم» و «مصباح‌الانس». مؤسسه پاسدار اسلام.
  • خواجه‌ داد، ‌هادی (۱۴۰۲). مبانی مشروعیت در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران. مطالعات حقوق، 6 (37)، 111-119. http://noo.rs/Xd4jc
  • رنجبر، محمد علی و مشکوریان، محمدتقی (۱۳۸۹). مواجهه محقق کرکی با استقرار حاکمیت صفوی در عصر شاه اسماعیل اول. پژوهش های تاریخی، 2(8)، 107-136. http://noo.rs/B7JNY
  • رودگر، محمد جواد. (۱۳۹۶). مبانی عرفانی اندیشه‌ سیاسی امام خمینی. سیاست متعالیه، 5(18)، 107-124. http://noo.rs/dYanS
  • زریاب (خویی)، عباس. (۱۳۷۴). زندگانی من. تحقیقات اسلامی، 10(37-38)، 19-56.
  • سجادی، جعفر (۱۳۷۵). فرهنگ علوم فلسفی و کلامی. تهران: انتشارات امیرکبیر.
  • شاه آبادی، محمدعلی (۱۳۸۶). شذرات المعارف. پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی.
  • شب‌بویی، ‌حمیدرضا و قمی‌اویلی، ‌محمد. (۱۳۹۹). تبیین فلسفی عرفانی الگوی انسان کبیر در نظریه ولایت فقیه امام خمینی رضوان‌الله علیه. عقل و دین، 12(22)، 113-128. http://noo.rs/QXhh4
  • ضابط، ‌حیدر‌رضا. (۱۳۷۸). امام خمینی قدس سره: امام خمینی و احیای اندیشه تاریخی ولایت فقیه. مشکو‌ة،18(62-65)، 6-20. http://noo.rs/CjJ0V
  • طباطبایی‌فر، سید محسن (۱۳۹۴). نظام سلطانی از دیدگاه اندیشه سیاسی شیعه (دوره‌ صفویه و قاجاریه). تهران: نشر نی.
  • فاضل تونی، محمد حسین (۱۳۸۶). حکمت قدیم (طبیعیات): مجموعه رسائل عرفانی و فلسفی. مطبوعات دینی.
  • فضائلی، ‌سیده‌ مریم و طیرانی، ‌مریم‌السادات (۱۳۹۳). نگاهی کاربردشناختی به کلام امام خمینی در مورد اصل ولایت فقیه؛ بررسی انواع پیش انگاری‌ها. پژوهشنامه انقلاب اسلامی، 3(10)، 113-132. http://noo.rs/nfCNY
  • قاسمی گنابادی، محمد قاسم (۱۳۸۷). شاه اسماعیل نامه. (جعفر شجاع کیهانی، مصحح). تهران: فرهنگستان زبان و ادب فارسی.
  • کاظمیان‌سورکی، ‌ابوذر؛ رودگر، ‌محمد‌جواد و ابراهیمی‌پور، ‌قاسم. (۱۳۹۸). جامعه گرایی با محوریت عرفان اسلامی در اندیشه امام خمینی قدس سرّه. حکومت اسلامی، 24(94)، 129-156. http://noo.rs/tgl2o
  • لک زایی، ‌نجف و باقری، ‌علی‌اکبر. (۱۳۹۲). مرکزیت معنایی ولایت سیاسی فقیه در اندیشه سیاسی امام خمینی و جایگاه مردم در آن. پژوهش های انقلاب اسلامی، 2(6)، 49-70. http://noo.rs/lEi2O
  • ممدوحی، حسن (۱۳۸۱). ولایت فقیه و نراقی. فقه اهل بیت، 8(29)، 61-78. http://noo.rs/l45cB
  • نراقی، ملا احمد (1375). عوائد الأیام فی بیان قواعد الأحکام. تهران: مؤسسه بوستان کتاب.
  • وبر، ماکس. (۱۳۹۳). اقتصاد و جامعه. ترجمه عباس منوچهری، مهرداد ترابی نژاد و مصطفی عمادزاده، تهران: انتشارات سمت.
  • وبر، ماکس. (۱۳۹۲). روش‌شناسی علوم اجتماعی. ترجمه حسن چاوشیان، تهران: نشر مرکز.
  • وفایی‌فرد، ‌فرهاد و میراحمدی، ‌منصور. (۱۳۹۷). تحلیلی بر ماهیت نظریه ولایت فقیه امام خمینی. سیاست متعالیه، 6(20)، 75-92. https://doi.org/22034/sm.2018.30970

 

‫

- Agnew, J. (2017). The tragedy of the nation-state. Territory, Politics, Governance, 5(4), 347-350. https://doi.org/10.1080/21622671.2017.1357257

-Акаев, С.А. (2022). Intellectual Virtues of Historians of Political Philosophy Leo Strauss’s Approach. Диалог Со Временем, (81), 117-130. https://doi.org/10.21267/aquilo.2022.81.81.008

 

- Bockrath, F. Time, Duration and Change: A Critique of Theories of Pure Movement (pp. 209-260). Springer Nature Switzerland.

10.1007/978-3-031-40590-7

Lévy-Bruhl, L. How Natives Think: (Les Fonctions Mentales Dans Les Sociétés Inférieures). Translated by Lilian A. Clare, Martino Fine Books, 2015.

- Misyurov, N. (2022). Tradition and Rationality. Сибирский Философский Журнал, 20(1), 37-51. https://doi.org/10.25205/2541-7517-2022-20-1-37-51

-Salvatore, A. (2016). The Sociology of Islam: Knowledge, Power, and Civility: Salvatore/Sociology. John Wiley & Sons, Inc.

-Strauss, L. (1988). What is political philosophy? and other studies (University of Chicago Press ed). University of Chicago Press.

-Strauss, L. & Cropsey, J. (eds.). (1987). History of political philosophy (3rd ed). University of Chicago Press.

 

The Revolutionary Research
Volume 2, Issue 4 - Serial Number 4
December 2025
Pages 231-254

  • Receive Date 20 September 2024
  • Revise Date 12 November 2024
  • Accept Date 05 December 2024