پژوهشکده امام خمینی(س) و انقلاب اسلامی انقلاب پژوهی 3041-8704 4 7 2026 05 22 Analysis of the Non-Occurrence of Revolution in Iran Following the Unrest of 2017, 2019, and 2022 تحلیل عدم وقوع انقلاب در ایران در پی ناآرامی­های سال­های ۱۳۹۶، ۱۳۹۸ و ۱۴۰۱ 191 216 238155 10.22034/fademo.2025.532167.1126 FA محمد سمیعی دانشیار گروه مطالعات ایران، دانشکده مطالعات جهان، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0002-1704-5091 Journal Article 2025 07 02 The unrest of 2017, 2019, and 2022, although in some respects possessing the potential to develop into a revolution, ultimately failed to gain widespread popular support, lacked continuity, and were consequently defeated. This study aims to examine the reasons behind the failure of these uprisings to mobilize the masses on a large scale. To this end, utilizing the theoretical framework of movement structure analysis as proposed by Ben Manski<span dir="RTL" lang="AR-SA">ــ</span>particularly with an emphasis on the necessity of movement continuity<span dir="RTL" lang="AR-SA">ــ</span>and employing the method of situational analysis (which focuses on the role of movement actors and activists rather than macro-structures), this series of protests has been investigated. The findings reveal that the aforementioned unrest faced fundamental deficiencies in transforming into a revolution. The study concludes that political movements can only be effective and successful when they possess leadership while simultaneously enjoying social and cultural capital, and when the opposing side lacks some of these capacities. Furthermore, the negative cultural impacts of global neoliberalism on contemporary society<span dir="RTL" lang="FA">ــ</span>including the prevalence of a post-ideological and post-Marxist atmosphere, hedonism, the preservation of calm, the avoidance of violence, dialogue, and a focus on reform rather than revolution<span dir="RTL" lang="AR-SA">ــ</span>are all considered inhibiting factors in the realization of comprehensive revolutions in the twenty-first century. <span dir="RTL" lang="AR-SA">ناآرامی‌های سال‌های </span><span dir="RTL" lang="FA">۱۳۹۶</span><span dir="RTL" lang="AR-SA">، </span><span dir="RTL" lang="FA">۱۳۹۸</span><span dir="RTL" lang="AR-SA"> و </span><span dir="RTL" lang="FA">۱۴۰۱</span><span dir="RTL" lang="AR-SA">، اگرچه از برخی جهات شرایط تبدیل شدن به انقلاب را داشتند، اما توده‌های مردم با آن‌ها همراهی نکردند و در نتیجه استمرار نیافتند و در نهایت ناکام ماندند. هدف این پژوهش بررسی علل ناکامی این ناآرامی‌ها در بسیج گسترده توده‌های مردم است. به این منظور، با استفاده از چهارچوب نظری تحلیل ساخت جنبش ارائه‌شده از سوی بن مانسکی، به‌ویژه با تأکید بر ضرورت استمرار جنبش و با بهره‌گیری از روش تحلیل موقعیت و تمرکز این روش بر نقش کنشگران و فعالان جنبش به‌جای ساختارهای کلان، این سلسله تظاهرات مورد بررسی قرار گرفته است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که ناآرامی‌های مزبور برای تبدیل شدن به انقلاب، با نقصان‌های اساسی مواجه بودند. در پایان نتیجه‌گیری می‌شود که جنبش‌های سیاسی تنها زمانی می‌توانند مثمرثمر و نتیجه‌بخش باشند که واجد رهبری بوده و هم‌زمان از سرمایه اجتماعی و فرهنگی برخوردار باشند و طرف مقابل نیز فاقد برخی از این ظرفیت‌ها باشد. همچنین تأثیرات منفی فرهنگی نولیبرالیسم جهانی بر جامعه کنونی، از جمله فراگیری فضای پساایدئولوژی و پسامارکسیسم و تمرکز بر لذت‌جویی، حفظ آرامش، پرهیز از خشونت، گفتگو و توجه به اصلاح امور به‌جای انقلاب، همگی از عوامل بازدارنده تحقق انقلاب‌های فراگیر در قرن بیست‌ویکم محسوب می‌شوند</span>. https://trs.ri-khomeini.ac.ir/article_238155_db5191bb759613656456fe58706f82ae.pdf