پژوهشکده امام خمینی(س) و انقلاب اسلامی انقلاب پژوهی 3041-8704 2 4 2024 12 20 The Concept of Rebellion in Ancient Iranian Political Thought: Content Analysis of the Bistoun Inscription مفهوم شورش در اندیشه سیاسی ایران باستان: تحلیل محتوای کتیبه بیستون 55 78 214119 10.22034/fademo.2025.499152.1075 FA شجاع احمدوند استاد علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران 0000-0001-9446-7987 Journal Article 2024 10 03 Although the term "revolution" is a modern one, and for this reason the term "rebellion" has been used in the title, the type of action undertaken to overthrow a political regime bears a strong resemblance to the contemporary concept of revolution. By examining the first recorded rebellion in Iranian history during the Achaemenid period, we can highlight the importance of significant political concepts such as rebellion in ancient Iran. The aim of this article is to demonstrate the initial points regarding the concept of political transformation in ancient Iranian history through an analysis of one of the most important texts from the Achaemenid period, namely the Bistoun Inscription. The method of this article is content analysis, seeking to extract and analyze the concept of transformation, or what we might call revolution today, through qualitative content analysis of one of the influential texts of this period that played a significant role in Iranian political thought. The findings of the article indicate that, firstly, a concept known as "khvishkari" (differentiation of functions) was the most important theoretical basis for the political and social order of ancient Iran; secondly, the bureaucratic order of the Achaemenids was based on three sources of legitimacy: divine, ethnic, and functional; thirdly, as a result of damage to these foundations, the hierarchy of governance experienced fragmentation and rebellion; and fourthly, the entrenched state apparatus was able to suppress the rebellious provinces and restore the new king to power, ultimately thwarting the rebellion in the long term. از نخستین روزهای سیاست ورزی در ایران، شورش و دگرگونی سیاسی یکی از مقولات مهم اندیشه و عمل سیاسی بوده است. هرچند واژۀ انقلاب واژه‌ای مدرن است و به همین دلیل در عنوان از واژۀ شورش استفاده شده؛ ولی نوع کنشی که برای براندازی یک رژیم سیاسی انجام می‌شد شباهت زیادی با مفهوم انقلاب امروزی دارد. در ایران باستان به‌عنوان یکی از باسابقه‌ترین تمدن‌ها و دولت‌ها، مقولۀ دگرگونی سیاسی یا شورش نقش مهمی داشته است. با نگاهی به نخستین شورش تاریخ ایران که در دورۀ هخامنشی رخ داد می‌توان اهمیت مقولات سیاسی مهمی چون شورش را در ایران قدیم نشان داد. هدف این مقاله نشان دادن نقطه‌های آغازین دربارۀ مقولۀ دگرگونی سیاسی در تاریخ ایران قدیم از خلال بررسی یکی از مهم‌ترین متون دورۀ هخامنشی یعنی سنگ‌نوشته بیستون است. روش این مقاله تحلیل محتواست و می‌کوشد تا از طریق تحلیل محتوای کیفی یکی از متون اثرگذار این دوره که نقش مهمی در تفکر سیاسی ایرانیان داشته، مقولۀ دگرگونی یا به تعبیر امروزی انقلاب را از خلال آن استخراج و تحلیل کند. یافته مقاله آن است که اولاً مفهومی به نام «خویشکاری» مهم‌ترین مبنای نظری نظم سیاسی و اجتماعی ایران قدیم بوده است؛ ثانیاً نظم بوروکراتیک هخامنشی از مبانی مشروعیت سه‌گانه الهی، نژادی و کارکردی برخوردار بود؛ ثالثاً درنتیجۀ خدشه بر این مبانی، هرم حاکمیت دچار تفرقه و شورش شد؛ رابعاً دستگاه ریشه‌دار دولت توانست ایالت‌های شورشی را مهار و شاه جدید را به قدرت برگرداند و شورش را در بلندمدت ناکام گذارد. نتیجۀ این بررسی آن است که هرگاه خویشکاری در جامعه دچار اختلال شود، ثبات به‌هم‌خورده و جامعه با شورش، نافرمانی و انقلاب روبه‌رو خواهد شد، پدیده‌ای که در طولانی‌ترین ادوار ایران باستان نیز لباس واقعیت به تن کرد. https://trs.ri-khomeini.ac.ir/article_214119_2af13973ed20d1c9637e7f3b05ac4360.pdf